Ο "Φασίστας" της Αθήνας

Ο Φασίστας της Αθήνας

Παρακολουθώντας την κρατική, και δυστυχώς όχι δημόσια τηλεόραση, άκουσα την άποψη κάποιων δημοσιογράφων για τις επερχόμενες εκλογές στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. "Η ψήφος είναι πολιτική" εννοώντας κομματική, έλεγε ο ένας και συμφωνούσε ο άλλος. " Έχει ιδεολογική χροιά" έλεγε ο ένας και κουνούσε καταφατικά το κεφάλι ο άλλος. Προφανώς, αυτοί οι δημοσιογράφοι, δεν έζησαν ποτέ στην Αθήνα. Είναι από εκείνους που από τον καναπέ του σπιτιού τους χαρακτηρίζουν κάποιον "φασίστα", "ακραίο" ή "γραφικό". Όλους αυτούς τους χαρακτηρισμούς τους αποδίδουν σε κατοίκους, σε ανθρώπους που έχασαν το δικαίωμα να ζουν ελεύθερα, να μεγαλώνουν τα παιδιά τους σε υγιές περιβάλλον και να γυρίζουν από την δουλειά τους χωρίς να περνούν ανάμεσα από τους εμπόρους ναρκωτικών. Τους ακούω να μιλούν για ακροδεξιές ατζέντες και άλλα τέτοια αριστερομοδίτικα.

Αλήθεια, ρώτησαν κανέναν ομοιδεάτη τους που μένει στην Κυψέλη να τους πει αν είναι τόσο άνετος στην κριτική όσο αυτοί; Πριν πάρουν γραμμή από το κόμμα τους, βγήκαν ποτέ για ρεπορτάζ στην Πατησίων, στα Πετράλωνα ή στο Μεταξουργείο; Δεν ισοπεδώνω και δεν βάζω όλους τους δημοσιογράφους στο ίδιο τσουβάλι. Το κάνω με εκείνους που το κάνουν για όλους τους κατοίκους της Αθήνας. Με όλους εκείνους που λένε " 'Εως εδώ" έχοντας δει τα μάτια τους όσα στις ταινίες βλέπουν οι υπόλοιποι. Διότι, ναι, αυτοί που χαρακτηρίζουν ως φασίστες τους Αθηναίους, μόνο στον κινηματογράφο έχουν δει να περνά από δίπλα σου η σύριγγα. Μόνο στην οθόνη είδαν και φοβήθηκαν τον εγκληματία να μαχαιρώνει κάποιον μπροστά σου. Και μόνο σε κωμωδίες έχουν δει εισόδους πολυκατοικιών να μετατρέπονται σε αποχωρητήρια.

Τεράστιο πρόβλημα σε αυτή τη χώρα όπου καποιοι αντιμετωπίζουν το πρόβλημα επιβίωσης του άλλου ως ποδοσφαιρικό αγώνα, ως θέαμα με νικητές και ηττημένους, πάντα με τα χρώματα της δικής τους ομάδας. Τεράστιο το πρόβλημα της ταμπέλας που θέλει τον αριστερό να του αρέσει να ζει σε μία βρώμικη γειτονιά και να θέλει την ανεξέλεγκτη ροή των μεταναστών. Τον δεξιό να είναι ο νοικοκυραίος και τον ακροδεξιό να φωνάζει γιατί δεν αντέχει άλλο. Μάλλον, κατά τις ταμπέλες αυτής της χώρας, ανήκω στους ακροδεξιούς. Σε αυτούς που λένε ότι δεν γίνεται 20 μετανάστες και όχι λαθρομετανάστες (για να κρατάμε τους αριστερούς τύπους), να μένουν σε ένα μαγαζί 20τ.μ. της Πατησίων και να μην ελέγχονται από πουθενά. Σε αυτούς που θυμώνουν ότι δεν γίνεται όποιος γουστάρει, τη στιγμή που γουστάρει, να σταματάει ένα λεωφορείο και να το καίει και να ακούει από τον Καμίνη "Είμαστε κατά της καταστολής". Μάλλον είμαι γραφικός που πιστεύω ότι εκεί που βρίσκει έδαφος το μίσος και ο διχασμός μπορούμε να δημιουργήσουμε έδαφος για πάρκα και παιδικές χαρές ή για φωτισμό και καθαριότητα. Η πραγματικότητα είναι ότι προτιμώ να ανήκω στους τρελούς, τους ακροδεξιούς, τους ρομαντικούς πάρα σε εκείνους που από τα Βόρεια Προάστια αναλύουν την "ανοιχτή πόλη", τον διεθνισμό και την προοδευτικότητα του μπάχαλου. Το θέμα είναι ότι τέτοιοι γραφικοί τύποι είναι οι περισσότεροι από εμάς που ζούμε στην Αθήνα. Αυτοί που έχουν το γραφείο τους στην Πατησίων και εκείνοι που μένουν στην Φυλής. Η διαφορά μας με όλους τους άλλους είναι ότι εμείς, και την επόμενη μέρα των εκλογών, θα ζούμε εδώ, στην Αθήνα. Ούτε στα Βόρεια, ούτε στα Νότια.