Αναλαμβάνουμε την ευθύνη

Αναλαμβάνουμε την ευθύνη

Γυρίζοντας στο γραφείο μου, επί της Πατησίων, πριν από λίγες ημέρες, με σταμάτησε ένας νέος άνθρωπος, περίπου 40 ετών. " Κύριε Καπερνάρε θα κάνουμε κάτι για την Αθήνα ή θα περιμένουμε πάλι να κάνουν το παιχνίδι τους τα κόμματα και μετά να μας πετάξουν στα σκουπίδια". Στάθηκα και μίλησα με τον Γιάννη, που μεγάλωσε στην Κυψέλη και μεγαλώνει και τα παιδιά του εκεί, για πολλή ώρα. Μιλήσαμε ως γείτονες, ως Αθηναίοι και ως άνθρωποι που έχουν ζήσει κάθε γωνιά αυτής της πόλης, χωρίς να χρειάζεται να κάνουν επισκέψεις στις γειτονιές με τη συνοδεία φωτογράφων. Κάνω την αναφορά σε αυτή την κουβέντα διότι το περιεχόμενό της δεν είχε να κάνει με ιδεολογίες, με κόμματα και παρατάξεις. Ήταν ουσιαστική. Είχε ανησυχία, προβληματισμό και αγωνία για όλα αυτά που συμβαίνουν στο κέντρο αλλά και στις γειτονιές της Αθήνας.

Ο Γιάννης και ο κάθε Γιάννης που ζει στην Αθήνα και βιώνει τις δυσκολίες της πόλης, κουράστηκε, αγανάκτησε και θύμωσε. Ξέρετε, είναι από αυτούς που όταν διαμαρτύρονται για τα αυτονόητα, οι "προοδευτικοί" τους λένε ακραίους ή φασίστες. Κουράστηκε γιατί διαπίστωσε ότι μέχρι σήμερα, με ελάχιστες εξαιρέσεις, ο Δήμος της Αθήνας ήταν το όχημα ανέλιξης του εκάστοτε δημάρχου. Διότι η αγωνία του να μεγαλώσουν τα παιδιά του σε ένα ασφαλές περιβάλλον, έγινε αντικείμενο "ιδεολογικής" αντιπαράθεσης και σύνθημα προεκλογικού αγώνα. Από τη μία πλευρά, είδε αυτούς που έλεγαν ότι θα καθαρίσουν τα Εξάρχεια, να μαζεύουν ψήφους και στο τέλος να μην κάνουν τίποτε. Είδε και τους άλλους, τους "ανοιχτόμυαλους" και "αριστερούς" να ενισχύουν την ανομία και την παραβατικότητα στο όνομα της πολυπολιτισμικότητας και του σεβασμού των ανρθωπίνων δικαιωμάτων. Δεν είδε ή δεν άκουσε κανέναν όμως να μάχεται για το αυτονόητο, για το νόμιμο και το ορθό.

Και δεν το άκουσε γιατί στην Ελλάδα, δεν υπήρξε ποτέ συνεννόηση ούτε στα απλά και γιατί αν είσαι το ένα δεν γίνεται να είσαι το άλλο. Λες και ο αριστερός θέλει να φοβάται το παιδί του όταν πηγαίνει στο φροντιστήριο ή ο δεξιός θέλει να πεθαίνουν από την πείνα και το κρύο οι μετανάστες. Πέρα από αυτά υπάρχει η λογική, υπάρχουν οι κανόνες και οι νόμοι. Υπάρχει μία ανώτερη ανάγκη που ονομάζεται ποιότητα ζωής των Αθηναίων. Και αυτή διασφαλίζεται από τους κανόνες της πόλης. Γι αυτούς τους κανόνες χρειάζεται η συζήτηση να ξεκινήσει από μηδενική βάση. Από το σημείο που ο Δήμος και το κεντρικό κράτος κάθονται στο τραπέζι και ξεκαθαρίζουν τα πράγματα και καταλήγουν στο σημείο όπου ο Δήμος αναλαμβάνει την ευθύνη. Τώρα θα μου πείτε, στην Ελλάδα υπάρχει κάποιος που θα αναλάβει την ευθύνη; Λογικό ερώτημα που όμως έχει απάντηση. Ναι, υπάρχουν άνθρπωποι που ανάλαμβάνουν την ευθύνη για την πόλη τους. Υπάρχουν ο Γιάννης, ο συνάδελφός του, η σύζυγός του, ο αδελφός του που θέλουν και μπορούν να σηκώσουν το βάρος της ευθύνης για να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα. Να μην είναι πλέον η Αθήνα ξέφραγο αμπέλι και να απολαμβάνουν όλοι τα θετικά αυτής της παγκόσμιας πρωτεύουσας. Με όλους αυτούς τους Αθηναίους, με όλους τους κατοίκους, τους επαγγελματίες και όσους αγαπούν πραγματικά την Αθήνα, θα πρέπει να αναλάβουμε την ευθύνη. Να προχωρήσουμε μπροστά και να τελειώσουμε με τα κομματικά παιχνίδια. Εμείς θα κάνουμε τη διαφορά. Αναλαμβάνουμε την ευθύνη.